برای لحظه هایی که باد با خودش برد و برای....................تو
چه خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد
چه نکوتر آنکه مرغی ز قفس پریده باشد
پر و بال ما بریدند و در قفس گشودند
چه رها چه بند مرغی که پرش بریده باشند......................
( با تشکر از گوشه)
نویسنده : جنسیت گمشده ; ساعت ٤:٤٩ ب.ظ روز شنبه ٢٤ دی ،۱۳۸٤
تگ ها :
وبلاگ ، پرشین بلاگ
نظرات ()
