بدون عکس بدون عنوان تنها برای دل خودم که سردش است ..........

تا حالا شده است آنقدر گريه کنی تا خوابت ببرد آنقدر دستمال نم دار زير چشمهايت بکشی تا دلت بخوا هد صدای نرمی زير گوشت بگويد : قربون آون چشمات بشم گريه نکن.همه چيز زود تموم ميشه مثل يک آب خوردن می آيی .........حالا که دارم از پنجره کوچک هواپيما نور های ۲۴ ساعته فرود گاه را نگاه می کنم دلم از جا کنده می شود درست مثل وقتهايی که در جعبه سفيده رو باز می کردم و تند تند قرص صورتيها رو می خوردم و تو هر بار با بی حواسی می پرسيدی اين قرصها چی بود و من هر بار با عصبانيت نگاهت می کردم و تو قربان صدقه نی نی چشمهايم می رفتی . بغضم بند نمی آيد . آنقدر با بغض و های های گريه توی راه رو های طولانی فرودگاه دويدم و به ياد تو نی نی چشمهايم خون گريه کرد و گور پدر همه مردم .فرودگاه بهترين جای دنياست هيچکس دليل گريه ات را نمی پرسد ............... و حالا از اينجا که نشسته ام و هنوز ميان ابر ها فرو نرفته ام دلم داد می زند که خون است . به یاد تمام شبهای و روزها به یاد تمام گریه ها و خنده ها و به یاد تمام پا به زمین کوبیدن های من و به یاد آخرین نگاه نا مطمئن تو که مرا می سپردی به دست باد اول پاییز .توی سرم غوغاییست صوفیان قونیه دارند سماع می کنند . چشمم را که می بندم هزیان می بینم صوفیان سماع می کنند تو سیگار می کشی من بهانه می گیرم و صدای نی را پاک می کنم . چه کنم تا بچه گیهایم را ببخشی ؟ چه کنم تا باور کنی شاید هیچوقت نازم اینقدر خریدار نداشت که می تازاندم ؟ چه کنم تا دستهایت دوباره دستهایم را بگیرد تو که چشمهایت طعم قهوه می داد و تا آنروز کسی نگفته بود که دور تا دور قهوه چشمهایت هاله ای خاکستریست و مرا میان آن هاله خاکستر چر خاندی و چر خاندی . روزی صد بار صدایت را با خودم تکرار خواهم کرد که گفتی : زود خواهی آمد که زود خواهی آمد . که مرا که گاهی بچه بونه گیرت می شوم بزرگ می کنی ؟ روزی صد بار با همین گوشهایم صدایت را خواهم شنید که دم رفتن توی گوشم گفتی قول می دهم قول می دهم باور کن به همین چشمها که همیشه باز می خواهمشان قول می دهم............
از دل آسمان شب اول مهر ۱۳۸۴
به ساعت قشنگ تو ۱۰ دقیقه به ۱۲ شب
(ادامه دارد)   
نویسنده : جنسیت گمشده ; ساعت ٧:٠٠ ‎ب.ظ روز شنبه ٢ مهر ،۱۳۸٤
تگ ها : وبلاگ ، پرشین بلاگ