جنسیت گمشده

کدام وسوسه مرا به اين حاشيه کشاند
که دستانم اين همه کوچک شوند
و بی خيالی را جا ندهند ديگر
کدام شيطان مهربان زير جلدم رفت
که گمان کردم که از پشت مه ديده نمی شوم


که بود آنکه از ملافحه های سپيد و من
ابری ساخت و از سيم خار دار گذشت
و سايه ام را با خود برد
و زندگيم اين همه آبی شد

تمام تنم زخميست
و بوی مه و گل نيلوفر زير پوستم
و از همه مهمتر
حنجره ام که حالاپر است
از پرنده هايی با پر های آبی.


(عکس از مريم زندی)
((اين نوشته را می توانيد در  جنسيت گمشده نيز پيدا کنيد))

نظرات ()